ร.ด. สำหรับผมนะ รู้ไหมผมเองนะไม่เคยคิดที่จะอยากเรียนเลย เพราะอะไรอ่ะหรอ ??? สองเดียวสั้นๆ ขี้ เกียจ แต่ทำไมถึงเรียน...พ่อบังคับ เลยต้องเรียน แต่ยังดีนะครับ เพื่อนผู้ชายเรียนกันทั้งห้องกลุ่มเลยอุ่นใจ ตอนเรียน ร.ด. ก็ไม่เท่าไหร่ บางวันสนุก บางวันน่าเบื่อ แต่วันที่น่าเบื่อที่สุดคือวันที่จะได้รู้ว่าจะต้องไปค่ายที่ จ.กาญจนบุรี ที่นั่นคือ เขาชนไก่ นั้นเอง
"เห้ย พวกมึงกระโดดหอกะกูป่ะ ใครไม่โดด แม่งป๊อด !!!"
5 วันกับ 4 คืน ที่จะต้องเผชิญนั้น แค่คิดก็ท้อและเหนื่อยแล้ว คิดต่างๆ มากมายว่า กูจะนอนยังไง กูจะคิดถึงบ้านไหม แล้วกูจะกินอยู่อย่างไร ไอ้บ้าเอ้ยยย แต่ทำไงได้หล่ะ ... เพราะมันต้อง ไป !!! แต่ 5วันกับอีก 4 คืนนั้นที่จริงแล้วก็ใช่ว่าจะมีแต่ความเครียดนะ ไอ้ที่ผมคิดไว้ตั้งแต่แรกว่า จะอยู่ยังไง จะกินอะไร ความสนุกจากการที่ได้อยู่กะเพื่อนๆ นั้นมันลบความคิดไปหมดเลย ความรู้สึกตอนนั้นกลับกลายเป็นคำว่า แม่งโคตรมันส์ เลยหวะ จากฐานฝึกที่จะต้องฝึกมีอะไรมากมายที่เหนื่อย ที่ร้อน แต่ทุกคนเจอเหมือนกัน เหนื่อยเหมือนกัน แล้วพาไปด้วยกันจนมาถึงวันสุดท้าย ที่จะต้องกลับแล้ว แต่ยังกลับไม่ได้ !!! เหลืออีกหนึ่งฐานการฝึกคือ กระโดดหอ แล้ววันนั้นทุกคนในกลุ่มมองขึ้นไปบนที่กระโดดหอ แล้วมีเสียงอุทานเบาๆ ว่า "เ_ี้ย ทำไมมันสูงจังหวะ เห้ย จะกระโดดหอ กระโดดเลยนะเว้ย เดี๋ยวกูรอข้างล่างนะ" เห็นไหมหล่ะเพื่อนๆ และรวมถึงตัวผม ใจถึงกันทุกคน Ha Ha Ha
ปล.เขียนเรื่องนี้แล้วกู...คิดถึงพวกมึงว่ะ แสรด !!!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น